همگان را شبيه شما ديده‌ام


اما نيستی تا اضطراب جهان را
کنار تو در ترانه‌ئی کوچک خلاصه کنم.


اما نيستی تا شبِ تشويش هر شبِ خويش را
در اشتعال گريه‌ها و گورها روشن کنم.


اما نيستی تا در دهان داس برويم و
در پريشانی شعله پرپر شوم.


اما نيستی ...
(خدايا اين بغض بی‌قرار که فرصت نمی‌دهد!)

| بازگشت به فهرست |