ترانه‌ی پنجم - دال


در بازیِ باد وُ
لرزشِ خارزارِ اين باديه
هر پرنده‌ی غمگينِ رهگذری می‌داند
نيلوفر نامِ گُلی‌ست
ستاره فقط شب پيداست
و رمه‌ی آهوانِ بی‌رود و راه
از اين‌جا رفته‌اند.


حالا از درسِ بعدی ديکته بگو
بيرون از اندازه‌ی هر هفت‌آسمانِ بلند
دوستت می‌دارم
و دلم نمی‌آيد ديگر
اين کلمه‌ی کوچکِ ساده را غلط بنويسم
"زن" خيلی خوب است!

| بازگشت به فهرست |